Mijn vriendin Paulette Mostart heeft samen met fotografe Eveline Renaud het boek Werken op het water geschreven, over bedrijvigheid in de Amsterdamse haven. En wat is er dan mooier om dit boek ten doop te houden tijdens Sail?

Na een gezamenlijke toast voeren we vanavond in een overvolle sloep het IJ op. Daar was het een gekkenhuis.

Een niet aflatende stroom bootjes passeerde de tallships die hoog boven ons uit torenden. Amsterdam viert feest!

Karel en ik besloten om eens te gaan borrelen bij Vlonders. Een lekker rustig terras achter hotel Mitland. We zitten nog maar net, of we zien een ijsvogel vliegen over het water. Grote opwinding, net zoals tijdens onze kanotocht. Zo heb je je hele leven nog nooit een ijsvogel gezien, en zo zie je er twee in één week!

Vandaag hebben Karel en ik een kanotocht gemaakt met onze vrienden Han en Karin over de Roer. We zijn gestart in Vlodrop en geëindigd in St. Odiliënberg, zo’n 2,5 uur varen verder. Daar tussenin hebben we het nodige meegemaakt.
Het begin was idyllisch! Wat is de Roer mooi, we waanden ons in het buitenland. Plots zagen we een ijsvogel. En nog een. Voor het eerst in mijn leven, wat een euforie. Dat veranderde toen Karel en ik omsloegen met de kano. En vlak na ons deed het weer hetzelfde, waarna we in woeste slagregens zeker een uur lang hard gepeddeld hebben om het eindpunt te bereiken.Iedereen was blij toen de basiliek van St. Odiliënberg in het zicht kwam. We waren doornat, maar wat is dit een prachtig einde van een wonderlijke tocht. En ondanks alles: wat een mooie dag!

Karel en ik wilden vanmiddag even gaan zien wat er nog over is van het klooster St. Ludwig, waarvoor de Maharishi eindelijk een sloopvergunning heeft gekregen. Na een omtrekkende beweging gemaakt te hebben rond het hele terrein, kwamen we uit bij een sprookjesachtig ven, compleet met bloeiende waterlelies en prieeltjes waar je rustig kunt zitten. In één woord sprookjesachtig.

Ook dit jaar hebben we weer kippen in Vlodrop. Twee witte en drie bruine exemplaren scharrelen hier de hele dag rond. Waar wij zijn, zijn zij ook! We zijn dol op ons pluimvee. Wat we met ze doen als het seizoen hier ten einde is, is nog niet geheel duidelijk. Een paar gaan we opeten. Ze luisteren dan ook naar de namen ‘Korma’, ‘Tandoori’, ‘chicken Tonight’, coq au vin’ en ‘kip Ragout’, allemaal in het kader van: ‘Weet wat je eet’. Maar voor het zover is genieten we elke dag van verse eieren. Chicken tonight is de tamste van het stel. Zij wilde wel met Karel op de foto.

De afgelopen vier dagen zijn Karel, Lex en ik op bezoek geweest bij Leo, de vriend van Lex. Leo studeerde het afgelopen jaar aan de universiteit in Lund in Zweden. Het was voor het eerst dat Karel en ik kennis maakten met Zweden. Hier zitten we overigens op een ferry naar Denemarken. We maakten een rondrit: Lund – Helsingborg (Zw) – Helsingor (Dk) – Kopenhagen – Lund.

De botanische tuin in Lund.

We logeerden bij Leo. Hoe gezellig was dat! Hier zitten we te ontbijten in de keuken.

Het was een dag heel erg mooi weer. Op gehuurde fietsen zijn we naar de kust gereden.

In het restaurant op de pier hebben we geluncht.

Lex wordt gefilmd in museum Louisiana. Ook een belevenis dat museum.

Kunstwerk van Per Kirkeby voor het station van Humlebaek, waar museum Louisiana gevestigd is.

Na vier prachtige dagen vlogen we weer naar huis. Echt genoten!

Nietsvermoedend meldde ik me vanmiddag aan de balie van donorcentrum Sanquin, toen de medewerkster mij hartelijk feliciteerde. Het was vandaag de vijftigste keer dat ik bloed kwam doneren. Dat is bijzonder: een jubileum dat plotseling uit de lucht komt vallen! Feestvarken zonder dat je het ziet aankomen! Ik ben al bloeddonor vanaf dat ik op kamers ben gaan wonen en kreeg een heel groot badlaken als dank.

Vriend Wim belde vanochtend met een ‘rare vraag’. Of ik hem vanavond naar het Rijksmuseum zou willen rijden. Wim werkt in het Rembrandthuis en al zijn collega’s waren uitgenodigd om tussen vijf uur en half 7 de tentoonstelling ‘de late Rembrandt’ te bekijken. Vanwege een knieoperatie is Wim behoorlijk gehandicapt, en kan hij niet met het openbaar vervoer reizen. Wat een buitenkans! In alle rust heb ik kunnen genieten van de meesterwerken. Wat was het prachtig.

Een achtergelaten anjer op een richel van de Domkerk.

Hoe springt je sollicitatiebrief eruit? Nou, daar had Lou wel ideeën over. Hij vroeg me hem te fotograferen als spindoctor Kaspar Juul van de serie Borgen, en stuurde deze foto mee met een sollicitatie op een functie bij de gemeente Utrecht als politiek assistent bij de D66-fractie. Echt leuk bedacht, want de vacature zag er als volgt uit:

Je kunt wel stellen dat zijn brief niet onopgemerkt is gebleven in de sollicitatieprocedure. De mensen bij D66 konden het erg waarderen, maar Lou is toch niet uitgenodigd.