Herfstwedstrijd

Afgelopen weekend zag ik ettelijke paddestoelen tijdens twee boswandelingen in Vlodrop. Het is weer zover, de herfst is begonnen. Deze prachtige zwammen nodigen uit om er een foto van te maken. Nu had ik twee mogelijkheden: óf met m’n kleine Canon PowerShot G7, óf met m’n iPhone 7. Met beide camera’s is het mogelijk om het onderwerp eruit te laten springen en de achtergrond onscherp te krijgen. Bovenstaande foto is gemaakt met de Canon.

Deze met de iPhone

Met Canon

Met iPhone 7.

Hier weer met Canon. De vergelijking is snel gemaakt; Canon wint. Gelukkig!

In de lezersjury van de Bookspot literatuurprijs

Ziehier vriendin Paulette en ik tijdens een gezellig onderonsje met schrijver Peter Buwalda. Toen we hoorden dat we ons konden opgeven voor de lezersjury van de Bookspot literatuurprijs aarzelden we geen seconde en reageerden per omgaande. Tot onze vreugde zijn we allebei uitgekozen. Bookspot organiseerde gisteren een informatieve en onderhoudende jurybijeenkomst waar we de boeken uitgereikt kregen en die afgesloten werd met een gezellige borrel achteraf, waar we auteurs en recensenten konden spreken.

Dat wordt nog wat komende maand, want we worden wel voor een schier onmenselijk moeilijke uitdaging gesteld: welke van onderstaande drie boeken verdient volgens ons de lezersprijs?

Dat wordt appels (fictie) met peren (non-fictie) vergelijken. Ik zie nu al uit naar het juryberaad!

Dierbaar bezoek

Vandaag kwam m’n oude vriend Toon op bezoek. We kennen elkaar al meer dan 45 jaar. Ook al zien we elkaar maar onregelmatig, en soms tijden niet, dat maakt voor de vriendschap niets uit. Zodra hij binnenkomt is het oude gevoel en de sfeer er weer. Dat is zo mooi om te mee te maken. Ik had een topdag. Wat is hij me ontzettend dierbaar!

De hele dag tussen zangers

Deze week maak ik foto’s tijdens het Internationaal Liedfestival in Zeist. Wat is het fijn om de hele dag tussen bevlogen musicerende mensen te zitten. Vooral de masterclasses zijn een belevenis. Al die jonge zangers en zangeressen die zo hun best doen. Ze geven zich voor meer dan honderd procent. Ook al geven de  docenten op een vriendelijke manier hun commentaar, ik blijf de zangers een stel helden vinden!

 

Ingestorte brug in Albanië

We waren op bezoek bij onze vrienden Han en Karin in Albanië. Tijdens een wandeling op drie kwartier rijden van Tirana stuitten we op deze ingestorte brug. Deze lag er al drie jaar zo bij, hoorden we van de mensen die er in de buurt wonen.

Als het water niet te hoog staat, rijden mensen gewoon door het water. Maar als het geregend heeft moeten ze drie kwartier omrijden.

In Tirana is veel werk verzet om de stad op te knappen. Dat zie je bijvoorbeeld hier aan het prachtige plein voor het nationaal historisch museum.
Karin heeft de foto van de ingestorte brug op Twitter gezet. Blogster ‘the Balkanista’ deelde het verder via Twitter en Facebook.

Op Twitter werd al snel gereageerd, ook door de plaatselijke autoriteiten. Nu is het afwachten! Zou het zin hebben om de sociale media in te zetten? Ik ben benieuwd of dit gevolgen gaat hebben. Dat zou mooi zijn!

Jong leven

Dit jaar zijn er al elf lammetjes geboren in het natuurgebied de Zilveren Schaats. Dit kleine prachtige stukje land ligt in Utrecht, achter de straat waar ik woon. Er wonen acht schapen op, die door een groep van onze straatgenoten worden verzorgd. Elk kwartaal ben je dan een week in charge. In de zomer ben je snel klaar, je moet vooral in de gaten houden of ze nog gezond zijn. Loopt er geen kreupel? En krabben of schuren ze niet teveel? Dan zou het beest wel eens Myiasis (maden) kunnen hebben, een aandoening die wordt veroorzaakt door de blauwgroene bromvlieg die meestal voorkomt in de zomer. ’s Winters is het wat harder aanpoten. Hooi verversen, zorgen voor vers water en de vloer rondom de ruiven schoonhouden. Deze winter hield een ram de kudde gezelschap. En dat is niet zonder gevolgen gebleven! Klik hier voor meer foto’s.

 

Aandacht voor Caravaggio


Wat een aandacht voor de tentoonstelling over de Caravaggisten* in het Centraal Museum in Utrecht. Karel en ik hebben deze op een maandagochtend bezocht, je kon over de hoofden lopen. Op de expositie is De graflegging van Christus te zien, een werk van de 17de eeuwse Italiaanse kunstschilder Caravaggio dat het Vaticaans Museum maar zelden uitleent. Nog geen seconde nadat ik deze foto maakte, verbood deze suppoost mij het te fotograferen.

En dat terwijl sommige werken van Caravaggio gewoon te zien zijn in Rome.


Ziehier Caravaggio’s de kruisiging van Petrus. Ik zag het in 2010 in de kerk Santa Maria del Popolo. Ik was op vakantie met drie vriendinnen. We zetten onze gehuurde fietsen tegen de kerk aan en liepen naar binnen. Wonderlijk he?!

* De tentoonstelling Utrecht, Caravaggio en Europa toont het werk van de Utrechtse caravaggisten Hendrick ter Brugghen, Dirck van Baburen en Gerard van Honthorst samen met andere Europese navolgers van Caravaggio. De Utrechtse kunstenaars trokken begin 17de eeuw naar Rome en raakten geïnspireerd door de kunst van onder meer Caravaggio. Bij terugkeer vormden zij op hun beurt een inspiratiebron voor Hollandse meesters als Frans Hals, Johannes Vermeer en Rembrandt van Rijn. Met ruim zestig grotendeels internationale bruiklenen is het de meest ambitieuze en duurste expositie ooit in het Centraal Museum. Nog te zien tot en met 24 maart.

Natuurgeweld

Wij hebben in Limburg een huis dat midden in het bos ligt. Daarachter stroomt de Rode Beek, en aan de oever ervan stonden twee grote eiken. Ze waren dood, maar stonden al jaren nog overeind. Tot vorige week. Ze zijn tijdens onze afwezigheid omgevallen. Wat een natuurgeweld moet dat zijn geweest! Wat mij daaraan fascineert is de gedachte: wanneer is nu precies het moment dat de boom het genoeg heeft gevonden? Was het een windvlaag? Een beest dat er tegenaan gelopen is? Wat je goed ziet is dat de eik z’n hele leven verwend is geweest. Zo vlak aan het water is hij niet diep geworteld.

Nog geen kwartier later kwam ik nog een tweede versie van natuurgeweld tegen.


De stille en niet eetbare overblijfselen van een gevecht op leven en dood!

Ben je benieuwd hoe mooi ons huis in het bos ligt? Zoon Lou maakte onlangs dit filmpje.

Meer informatie? Eventueel huren?  huisinhetbos.nl

 

 

Een vrolijke kerst met m’n familie

Kerstmis vier ik altijd met m’n hele familie. Met m’n twee broers, vier zussen en al onze kinderen trekken we een week lang met elkaar op. Bij elkaar toch een man of dertig, en het worden er steeds meer. Spelletjes doen, lekker eten, wandelen, lezen, puzzelen, het is altijd een heerlijke week. Elk jaar doet iemand – of een klein groepje – iets speciaals. Dit jaar hebben m’n kinderen een familiefilm gemaakt. Onder aanvoering van zoon Lou zijn Jos, Lex en Luca de hele dag druk geweest met de opnames, waarna de film in rap tempo gemonteerd is. Na het eten was de premiere. We kwamen niet meer bij van dit hilarische product.

Bekijk hem hier!

En hier nog enkele foto’s van ‘the making of’.

Neef Manus ‘skeltert’, terwijl Lou filmt, en nichtje Hilde toekijkt.

Zijn we tevreden?

Hilde, Rodo (links) en Ties (rechts) voeren heftige discussies, terwijl Rob laat zien dat hij de weerwolf is.

Lou geeft instructie aan de groep weerwolvers. Jos en Lex kijken toe.

Het monteren, de eerste versie. Het wordt leuk!

 

 

Een bijzonder huwelijksaanzoek

Mijn nichtje Susanne is onlangs ten huwelijk gevraagd. Haar vriend Durgesh bedacht wel een heel originele manier! Tijdens een romantische roeitocht op de Kromme Rijn toverde hij achter Susannes rug deze twee boeken tevoorschijn. Eenmaal opengeklapt las Susanne op de ene ‘Swipe right’ met een pijl naar rechts (een verwijzing naar Tinder) en op de andere stond te lezen: ‘to marry’ met twee hartjes eronder.

Je zou denken dat Durgesh deze kunstwerken heeft geknipt, maar er is geen schaar aan te pas gekomen. Alle pagina’s zijn gevouwen. Deze kunst heet Boekorigami.
Het moet een megaklus zijn geweest. “Klopt!”, zegt Durgesh, “Ik deed er twintig uur over, en heb zelfs een hele nacht nacht doorgewerkt.” Toen het binnenwerk af was, heeft hij de kaft maar even snel in orde gemaakt. En dat staat weer in een grappig contrast met alle aandacht voor het binnenwerk.

Voor dit aanzoek heeft hij twee delen van de Winkler Prins gebruikt. Dat zou vroeger toch niet voor te stellen zijn geweest. De Winkler Prins, dat was toch de trots in elk huis? Tijden veranderen!

By the way Suus, wat heb je geantwoord? “Wat denk je? Ja natuurlijk!”